*اگه يه روز دستم به آسمون برسه روي يه تيكه ابر مي نويسم"دوستت دارم"تا هر وقت باران باريد،تك تك قطره ها بگن"دوستت دارم"

*هميشه نگاهي رو باور كن،كه وقتي از آن دور شدي در انتظارت بماند!

*چه كسي مي داند كه تو در پيله ي تنهايي خود تنهايي؟ چه كسي مي داندكه تو در حسرت يك روزنه در فردايي؟پيله ات را بگشاي،تو به اندازه يك پروانه زيبايي!

*آدم عزيزانشو فراموش نمي كنه بلكه به نديدنشون عادت مي كنه.تقديم به كسي كه عادت به نديدنش مثل فراموش كردنش غير ممكنه...

*اگر بخواهم آنچه در ذهن دارم با تو بگويم،هزاران جلد مي شود ولي آنچه در دل دارم يك جمله بيش نيست: "دوستت دارم"

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

كوچه ها بي انتها،من زير باران بعد از اين

اين خيابانهاي خالي تا كجايم مي برند

در هوا ديدنت اي آفت جان بعد از اين؟

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

عشق را هم صحبت اين لحظه هاي لاله كن

آه اي شيرين زبان من را مرنجان بعد از اين

بگذار كه در حسرت ديدار بميرم

در حسرت ديدر تو بگذار بميرم

دشوار بود مردن و روي تو نديدن

بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم

بگذار كه چون ناله مرغان شباهنگ

در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار كه چون شمع كنم پيكرخودآب

در بستر اشك افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام

دردامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت

سويت خزم و گوشه ديوار بميرم

مي ميرم ازاين دردكه جان دگرم نيست

تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

من مي خونم واسه تو نگو رفتي نگو خستم

بي تو تنها موندم اما دل به هيچ كسي نبستم

مي نشينم پايه حرفهات تا ته قصه باهاتم

بيا شهرزادي عاشق كه منه خسته فداتم

بيا شهرزادي عاشق تو پري قصه هامي

تنهايي معني نداره تو مثل سايه باهامي

قصه گوي هميشه گي براي من كه خسته ام

بگو تا اروم بگيرم ميدوني دل شكسته ام

با تو يه دنيا ارزو تو كوله بار خاطرم

سخت براي نبودنت نميشه از پیشت برم

نميشه از پیشت برم...!

من مي سازم واسه تو قصري از سادگيا

از اينجا مي برم تو رو به شهر دل دادگيا

با بوسه اغاز ميكنم زندگي دبارمو

به اسمونها نميدم همين يه تك ستار مو

مي نشينم پايه حرفهات تا ته قصه باهاتم

بيا شهرزادي عاشق كه منه خسته فداتم

بيا شهرزادي عاشق تو پري قصه هامي

تنهايي معني نداره تو مثل سايه باهامي

من آن موجم كه در ساحل اسيرم

تو آن كوهي كه پاياني نداري

منم آن كوه پيمايي كه پيرم

تو آن بالا به روي قله كوه

منم پايين به روي خاك نمناك

تو آن دشتي به هر سو سايه گستر

منم مرداب،مردابي خطرناك

تو آن چشمه كه مي جوشي ز اعماق

من آن خاك كويرم در بيابان

تو جاري مي شوي در كوه و صحرا

منم درمانده و پايبند زندان

مكن بيهوده خود را خسته من

كه من از ايستادن نا گزيرم

تو بايد رخت بربندي از اينجا

ولي من خاك ومرداب و كويرم