می خواهم و می خواستمت،تا نفسم بود

دلم می خواست،یکبار دگر او را کنار خویش می دیدم،

به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم،

دلم یکبار دیگر،همچو دیدار نخستین،

                                 پیش پایش دست و پا میزد.

شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو میکرد.

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو میکرد.

دلم می خواست:دست عشق _چون روز نخستین _

                                      هستی ام را زیرو رو میکرد.

"او" نازنین فرشته الهام بخش من

"او" روح و عشق و موهبت آسمانیم

"او" آفتاب هستی و باران رحمتم

"او" آسمان روشن عشق و جوانیم

فاصله گرفتن از کسانی که دوستشان داریم بی فایده است، زمان به زودی نشان خواهد داد جانشینی برای آنها نیست.

من وجودم خالی است

تهی از هرچه تو می انگاری

من کویری هستم،در پی قطره آبی از نور

کوله بارم پر درد و درونم بی درد و خروش نفسم از همه درد، من نمی دانستم که شقایق زیباست و هزار می خواند و غروب، از شوق دیدارطلوع سر تسلیم به روز می آرد ونسیم شب رابه نوازشگردست های هوا می سپارد من اگر تلخم وگرافسرده،به تو می اندیشم.

به تو که روح وجودت،شوق پرواز به من خواهد داد.به تو می اندیشم به وجودت،لبریز از جوشش عشق به جفای یک تیر،به فراق دل زخم خورده خود.

من اگر سردم وگر تب دارم خاطرات سبز دیدار تو در دل دارم. لحظات سبز ایمان و سلام پشت دروازه شهر که به تدبیر دو عالم زیباست،که به هر شوق و به هر عمر رویاست با قفل دستان نشاط آور توست که به مهمانی رسوایی شب خواهد رفت و تو خواهی آورد جوشش لحظه عشق و به تقدیم وجودت همه را از رخ زیبای بهار،بهره مند خواهی ساخت.

انتظارم سخت است و پر از ساعت تنهایی و غم به تو می اندیشم. به تو که جام وجودت همه از عشق،سراسر باشد به تو که از غصه تلخ نرسیدن،قصه ها خواهی ساخت.رازهای غم تنهایی را زمزمه دل تارم کردی به تو می اندیشم،به تو ای جاذبه روشن تاریکی ها به تو می اندیشم...

روزی،

ساعتی،

می خواستم بگویم: "دوستت دارم"

اما اینک فریاد میزنم:

"دوستت دارم"

روزی،

ساعتی،

می خواستم بگویم: "عاشقت هستم"

اما ای امید جان! در آن لحظه ذهن من از فواره ها بالاتر، از زندگی پربارتر و از امید سرشار بود.

حس میکردم که از نگاهم رازم را خوانده باشی

اما اینک بدون تو تنهایی را با تمام ابعادش حس میکنم.

و قطره قطره عشقم را

با تمام وجودم

در یک کلمه می گنجانم و می گویم:

شبها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آوای تو می خواندم از لایتناهی.

آوای تو می آردم از شوق به پرواز

شبها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

امواج نوای تو به من میرسد از دور

دریایی و من تشنه ی مهر تو،چو ماهی

وین شعله که از هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق،گواهی

دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سرخوشم از لذت این چشم به راهی

ای عشق تو را دارم و دارای جهانم

همواره تویی،هرچه تو گویی و تو خواهی

من به تنهایی یک چلچله در کنج قفس بندبند وجودم همه در حسرت یک پرواز است،من به پرواز نمی اندیشم به تو می اندیشم که تو زیباتر از اندیشه یک پروازی!

کسی در باد می خواند تورا تا اوج می خواهم

برای ناز چشمانت چه بی صبرانه می مانم

دلم تنگ است و بی یادت در این غربت نمی مانم

تو هستی در وجود من تو را هرگز نمی رانم

سلامی از قلب شکسته

از قلبی دور افتاده همچون کبوتری سبکبال که در آسمان عشق به پرواز در آمده است

سلامی به بلندای آسمان و به زلالی و خلوص چشمه ساران

سلامی به لطافت گرمای بهاری

سلامی همچو بوی خوش اشنایی

سلامی برخواسته از دل و نشسته بر دل